Czarna Hańcza jest lewobrzeżnym dopływem Niemna, wypływającym ze źródła pod Wiżajnami. Liczy 141,7 km długości (w Polsce 107,8 km) i posiada bardzo rozwinięte dorzecze o pow. 1916,2 km2 (w Polsce 1612,5 km2). Źródłowe strumienie tej rzeki wypływają z wysokości 245 m n.p.m. ze zboczy morenowych leżących na północ od jeziora Hańcza.
Walorów i atrakcyjności szlaku Czarnej Hańczy nie trzeba chyba zbytnio opisywać, gdyż jest to jeden z najbardziej znanych i reklamowanych szlaków kajakowych Polski. Pod względem kajakowym Czarna Hańcza prezentuje dwa oblicza: ekstremalne i popularne. To pierwsze dotyczy odcinka rzeki między jeziorami Hańcza i Wigry o długości 47 km i spadkach w jego górnej części przekraczających 4%. Wąskie i płytkie koryto o dużej ilości przeszkód wodnych ogranicza zarówno terminy spływów kajakowych do wiosennych roztopów, jak i ilość osób lubiących uprawiać trening kajakowy. Zupełnie inny charakter ma rzeka w swoim nizinnym odcinku, który rozpoczyna się od Jeziora Wigry. Każdy kajakarz powinien poznać tą piękną, biegnącą prawie w całości przez obszary rozległej Puszczy Augustowskiej trasę.
Kanał Augustowski - droga wodna łącząca drogą okrężną dopływy Wisły z Bałtykiem poprzez dopływy Niemna, z pominięciem dolnego biegu Wisły. Kanał Augustowski jest częścią Szlaku Batorego.
Długość kanału: 101 km, w tym 82 km w granicach Polski.
Kanał, oprócz śluz, których jest 18, tworzą:
* rzeka Netta (w górnym biegu od źródła do jeziora Necko — Rospuda) — rzeka w północno-wschodniej Polsce, prawy dopływ Biebrzy, dł. 102 km, dorzecze 1336 km2; częściowo skanalizowana (Kanał Augustowski). Źródła w pobliżu jez. Rospuda, przepływa przez jez. Garbaś, Sumowo, Bolesty, Necko
* rzeka Czarna Hańcza - jest największą rzeką Wigierskiego Parku Narodowego oraz jedną z ważniejszych rzek Suwalszczyzny.
* Jeziora augustowskie - posiadają sporą ilość piaszczystych plaż i kąpielisk, co spowodowało umiejscowienie wielu ośrodków wypoczynkowych.
Bogaty jest świat wodnych ptaków: łabędzie, kaczki, gęsi. Ryby występujące w Kanale Augustowskim to lin, leszcz, okoń, szczupak, węgorz, karaś, miętus, płoć i ukleja.
Rzeka Rospuda przepływa przez dziewięć jezior i pokonuje dwie różniące się od siebie krainy: Pojezierze Suwalskie z bogatą rzeźbą polodowcową oraz płaską sandrową równinę Puszczy Augustowskiej.
Jest to szlak o różnorodnym charakterze rzeki i jej otoczenia.
Od prawie górskiej rzeki o wysokich, często zalesionych brzegach, przełomach z kamienistym dnem do wolno płynącej i silnie meandrującej rzeki nizinnej o brzegach zabagnionych i porośniętych szuwarem.
Przeszkody w postaci kamienistych płycizn z szybkim prądem, powalone drzewa grodzące koryto rzeki, wystające z wody głazy i pale oraz dwie przenoski stanowią niebywałą atrakcję dla żądnych przygód kajakarzy.
Szlak spływu kajakowego jest wzbogacony o dodatkowe ciekawostki występujące na trasie: przenoska kajaków w Bakałarzewie, przy starym młynie w Małych Raczkach (obecnie elektrowni wodnej) zwiedzanie ruin zabytkowego pałacu Paca o stylu neogotyckim w Dowspudzie biwakowanie na miejscu zwanym “Uroczysko Święte Miejsce” (tajemnicze starodawne miejsce kultu religijnego o ciekawej legendzie) drewniane mosty na rzece (uwaga na głowy).
Krótka charakterystyka rzeki
W swym górnym biegu Rospuda przepływa przez wąskie jeziora leżące pomiędzy wysokimi trawiastymi wzgórzami. Pojawiające się na wzgórzach świerki i porozrzucane na brzegach jezior głazy nadają krajobrazowi nieco górski wygląd. Na odcinkach pomiędzy jeziorami dno rzeki jest kamieniste, nurt szybki i występują liczne przełomy.
W miarę posuwania się na południe teren staje się bardziej zalesiony - świerk zastępuje sosna. Brzegi w wielu miejscach są wysokie i strome, nurt nadal szybki, a liczne zakola i powalone drzewa urozmaicają, ale i często bardzo utrudniają spływy kajakowe. Stopniowo pojawia się więcej drzew liściastych, a rzekę otacza głęboka, mroczna zieleń.
W końcowej części, po połączeniu się z rzekami Szczeberką i Blizną, Rospuda staje się szeroka i powolna - nurtu praktycznie nie ma, woda jest prawie czarna, w wielu miejscach wystają ponad powierzchnię omszałe i spróchniałe gałęzie. Otaczające bagniste liściaste lasy przy pochmurnej pogodzie są ciemne i ponure i sprawiają nieco “amazońskie” wrażenie. Ostatecznie Rospuda znika w jeziorze o tej samej, co ona nazwie (choć formalnie, z hydrologicznego punktu widzenia Rospuda ma kontynuację - jest bowiem uważana za górny bieg rzeki Netty).